Commentary on the 19th Annual Clinical Meeting of the American Academy of Pain Management CME/CE Gerald Greenfield, MS, MD

This conference was organized by pain practitioners representing a variety of disciplines convened at the 19th Annual Meeting of the American Academy of Pain Management (AAPM), held September 8-11, 2008 at the Gaylord Opryland Resort & Convention Center in Nashville, Tennessee, and the theme of this year’s meeting, “Cultivating a Community of Care,” centered on disparities in pain management.

An Update on Chronic Pain Treatments CME/CE Andrew N. Wilner, MD, FAAN, FACP

“In order to treat the common problem of chronic pelvic pain in women, clinicians must focus on identifying one of the multiple causes, as many women will respond to therapy. When no cause is found, empiric treatment for unseen endometriosis may be successful.

For patients with chronic headache, the differential diagnosis is wide but severe underlying causes are rare, with most patients suffering from migraine, chronic daily headache, or cluster headache. Because of comorbidities such as bipolar and personality disorder, variability of response to medications, and other factors, algorithms are of limited usefulness and treatment must be individualized.

Fibromyalgia is a disease of multifactorial origin that is still not accepted as a “real disease” by many clinicians but can be diagnosed by specific criteria from the American College of Rheumatology (ACR). The identification and treatment of comorbidities may be even more important in fibromyalgia than in patients with migraine. In all patients with chronic pain, providers must be aware of the potential for addiction in their patients and develop safeguards for its prevention.”

Conclusions

“The treatment of chronic pelvic pain, migraine, and fibromyalgia requires a directed history, physical examination, and laboratory evaluations to rule out other diagnoses and appreciation of multiple comorbidities that may influence the expression of symptoms and guide treatment choice. Multiple treatment modalities are available, which must be individualized for each patient.”

More information please go to http://www.medscape.com/viewarticle/581929

An 82-year-old man is brought to the emergency department (ED) by a rescue ambulance. The patient experienced a sudden loss of consciousness at his home while he was walking to the bathroom. The patient?s wife heard a thump from another room in their home and came to find her husband lying on the floor. She reported that his upper extremities twitched a couple of times and his eyes rolled back, but within a minute, he was awake and alert and asking what had happened. He remained stable during transport; the main finding that the ambulance personnel reported was that his pulse seemed irregular and sometimes slow.

On arrival in the ED, the patient is alert and awake, with an apparent baseline normal mental status; he does not seem groggy or confused. Given the lack of premonitory symptoms and the abnormal pulse rhythm, the emergency care physician is concerned that the patient has had cardiac syncope. The cardiac monitor shows an intermittent irregular rhythm and a heart rate of 62 bpm. The patient?s blood pressure is 150/82 mm Hg, and his oxygen saturation is 99% while he is breathing room air. A 12-lead electrocardiogram (ECG) is ordered.

What is the diagnosis?

HINT Note the underlying atrial rhythm and the ratio of atrial-to-ventricular depolarizations.

EKG

Answer

Atrial flutter with variable block: Sawtooth f waves can be seen in the inferior leads (II, III, aVF) and in V1; these leads are usually where flutter waves are most easily recognized. Also of note is the variability in the timing of the QRS complexes that follow. In atrial flutter, the atrial rate is generally 250-350 bpm; in this case, the atrial rate is approximately 300 bpm. Patients with atrial flutter typically present with a regular ventricular response of about 150 bpm as a result of 2:1 atrioventricular nodal (AVN) conduction. Slower rates may occur with a diseased conduction system, as in this case, or with the use of rate-slowing agents, such as beta-blockers, calcium channel blockers, or digoxin.

Patients with digoxin toxicity classically present with atrial tachycardia or atrial flutter with variable block. The differential diagnosis for a patient with an irregular rhythm on ECG (aside from respiratory variation and premature atrial or ventricular beats) is atrial fibrillation, atrial flutter, and multifocal atrial tachycardia; atrial fibrillation is the most common differential diagnosis.

Atrial flutter is a rhythm that has a high incidence in the elderly (about 50-90 cases per 1000 people aged 65-90). Patients may present with variable block (as in this case), especially those with a diseased conduction system. Although it is relatively rare for patients in atrial flutter to experience syncope from slow AVN conduction in the absence of drug effects or toxicity, syncope can occur when the atrial flutter rate is �slow� (<200 bpm), allowing 1:1 AVN conduction and fast ventricular response rates. In patients with underlying sinus node dysfunction, syncope can also occur when atrial flutter terminates and the sinus node fails to recover rapidly. This is also known as the so-called �sick sinus� or �tachy-brady� syndrome.

In elderly patients, sinus node and AVN dysfunction commonly occur simultaneously. Evaluation and treatment of patients with newly diagnosed atrial flutter should focus on determining whether symptoms may be occurring from either fast or slow ventricular responses, as well as managing the rate of conduction through the AV node. In typical patients with fast ventricular response rates, AVN blocking agents (beta-blockers, calcium channel blockers, and digoxin) are effective. In patients with slow ventricular response rates and symptoms, a search for reversible causes for impaired AVN conduction should be undertaken, and the patient should be monitored on telemetry. If there is an absence of reversible factors, or if evidence of sinus node dysfunction occurs, the patient should be considered for pacemaker implantation. Cardioversion should be utilized acutely if hemodynamically unstable rapid AVN conduction is present.

In this case, evidence of impaired AVN conduction (ie, slow ventricular response) and significant distal conduction system disease (right bundle branch block and left anterior fascicular block) suggests that pacemaker implantation may be warranted. The need for cardiac medications to treat tachyarrhythmias (which may be intermittent) is also an indication for pacemaker implantation, as these therapeutic agents alone may worsen an existing heart block. Therefore, pacing to treat bradycardia and drug therapy to treat tachycardia may be required for those with tachycardia-bradycardia syndrome.

This case study published from http://master.emedicine.com/email/ecg/ecg44/ecg44answer.html References:

1. Ad�n V, Crown LA. Diagnosis and treatment of sick sinus syndrome. Am Fam Physician 2003 Apr 15;67(8):1725-32. Review. [MEDLINE: 12725451]
2. Goodacre S, Irons R. ABC of clinical electrocardiography: atrial arrhythmias. BMJ 2002 Mar 9;324(7337):594-7. Review. No abstract available. Erratum in: BMJ 2002 Apr 27;324(7344):1002. [MEDLINE: 11884328]
3. Tintinalli JE, Kelen DG, Stapczynski JS. Emergency Medicine: A Comprehensive Study Guide. 6th ed. New York, NY: McGraw-Hill; 2004.
4. Zipes DP, Libby P, Bonow R, Braunwald E. Braunwald�s Heart Disease: A Textbook of Cardiovascular Medicine. 7th ed. Philadelphia, PA: W.B. Saunders; 2004.

http://www.emedicine.com/med/TOPIC185.HTM http://www.emedicinehealth.com/atrialflutter/articleem.htm

คือการช่วยเหลือเบื้องต้นแก่ผู้ได้รับบาดเจ็บก่อนที่จะนำส่งโรงพยาบาล เบื้องต้นควรตรวจผู้ป่วยก่อนดังนี้

อาการผิดปกติของร่างกายที่เราต้องสังเกตุเมื่อมีผู้ได้รับบาดเจ็บคือ - การมีเลือดออกจากร่างกาย มีบาดแผล หรือกระดูกหักหรือไม่ - การหยุดหายใจ ซึ่งถ้ามีต้องรีบให้การช่วยเหลือโดยการผายปอดโดยด่วน โดยการให้ผู้ป่วยนอนราบ ล้วงเอาสิ่งแปลกปลอมออกจากร่างกาย จับผู้ป่วยแหงนหน้าขึ้น คลายเสื้อผ่ฃ้าให้หลวม ให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย และก้มเอามือปิดจมูกผู้ป่วยและเป่าปาก จำนวน14-18 ครั้ง/นาที ในผู้ใหญ่ และ 20-25 นาทีในเด็ก - ช็อค หรือไม่ สังเกตุว่ามีใบหน้าซ๊ด เหงื่อออก ตัวเย็น ชีพจร เบาเร็ว ความดันโลหิตต่ำ อาจหมดสติ

การปฐมพยาบาลคนเป็นลม อาการเป็นลมมี 2 ลักษณะกล่าวคือ เป็นลมธรรมดา ผู้ป่วยจะมีอาการวิงเวียนศีรษะ หน้ามืด หน้าซีด ปากซีด ชีพจรเบาเร็ว ตัวเย็น เป็นต้น เป็นลมแดด ผู้ป่วยจะมีอาการปวดศีรษะ ต่อมาเวียนศีรษะ กระหายน้ำ หน้าแดงแห้งและร้อน ชีพจรเต้นแรงเร็ว หายใจลึกเร็ว อุณหภูมิสูงประมาณ 40 องศาเซลเซียส หรือมากกว่า เป็นต้น

การปฐมพยาบาล ห้ามคนมุงดูผู้ป่วย พาเข้าที่ร่มที่อากาศถ่ายเท คลายเสื้อผ้าให้หลวม และให้ดมแอมโมเนียหอม จัดท่านอนผู้ป่วยให้ศีรษะต่ำ ยกเท้าสูงและใช้ผ้าชุบน้ำเย็นเช็ดตามหน้าผาก มือ และ เท้าแต่ถ้าผู้ป่วยมีอาการหายใจผิดปกติ ให้ผู้ป่วยนอนตะแคงไปข้างใดข้างหนึ่ง ล้วงเอาสิ่งแปลกปลอมในปากออกให้หมด และช่วยผายปอด การปฐมพยาบาล การเป็นลมแดด รีบนำผู้ป่วยเข้าที่ร่ม อย่าให้คนมุง และอากาศถ่ายเทสะดวก จากนั้นให้คลายเสื้อผ้าให้หลวม เช็ดตัวด้วยน้ำเย็น ให้ดื่มน้ำเย็น แต่ถ้าอาการไม่ดีขึ้น ให้นำส่งโรงพยาบาล

การได้รับบาดเจ็บ ลักษณะของบาดแผลแต่ละชนิด -แผลฟกช้ำ เป็นแผลที่ไม่มีรอยแยกของผัวหนัง เกิดจากของไม่มีคมกระแทก จะมีการบวมเกิดขึ้นใน 24-48 ชั่วโมงหลังจากได้รับบาดเจ็บ -แผลข่วนหรือถลอก เป็นแผลตื้นเพียงผิวหนังถลอก จะมีเลือดน้อยหรือหยุดได้เอง ไม่ค่อยอันตราย แต่มีความสกปรก แผลชนิดนี้สาเหตุอาจมาจากหกล้มหรือไปครูดกับของแข็ง -แผลตัด ขอบแผลของแผลชนิดนี้มักจะเรียบชิดกัน แผลแคบแต่ยาว มีเลือดออกได้มาก ถ้าสะอาดมักจะหายเร็ว บาดแผลชนิดนี้เกิดจากวัตถุมีคม -แผลฉีกขาด เกิดจากแรงกระแทกของวัตถุไม่มีคมขอบแผลมักฉีกขาดกระรุ่งกระริ่ง ซึ่งเนื้อเยื่อจะถูกทำลายและมีโอกาสติดเชื้อได้มาก -แผลถูกแทง เกิดจากของแหลม ตำ หรือแทงเข้าไป -แผลถูกยิง เกิดจากกระสุนปืน การปฐมพยาบาล ถ้ามีเลือดออก จะต้องห้ามเลือด ถ้ามีอาการช็อคหรือเป็นลม ควรรักษาอาการช็อคหรือเป็นลมก่อน โดยให้ผู้ป่วยนอนศรีษะต่ำ ยกปลายเท้าให้สูงขึ้น ใช้ผ้าห่มหรือกระเป๋าน้ำร้อนวาง ทำความสะอาดแผล ด้วยเครื่องมือเครื่องใช้ที่สะอาด น้ำยาชะล้างบาดแผลที่หามาได้ง่าย ถ้าบาดแผลสกปรกหรือลึกมาก ควรปล่อยให้เลือดออกบ้างแล้วจึงทำความสะอาดบาดแผ่ลต่อไป ถ้าเป็นบาดแผลใหญ่หรือมีการอักเสบมาก ควรให้ส่วนที่แผลนั้นพักนิ่งๆ แล้วรีบพาไปหาหมอ วิธีการทำแผล ต้องล้างมือให้สะอาดด้วยน้ำและสบู่ก่อนตกแต่งบาดแผล บริเวณบาดแผลใช้น้ำต้มสุกหรือน้ำยาบอริก 3% หรือน้ำด่างทับทิมล้าง และซับให้แห้งด้วยผ้าปลอดเชื้อที่สะอาด ใช้แอลกอฮอล์ 70% เช็ดรอบแผลโดยวนออกมาข้างนอกทางเดียว ปิดแผลด้วยผ้าสะอาด ปิดปลาสเตอร์หรือใช้ผ้าพันแล้วแต่ความเหมาะสม วิธีการทำแผลเฉพาะแต่ละชนิด แผลถลอก ให้ล้างแผลด้วยน้ำสุกและสบู่ เอากรวดดินที่อยู่ในแผลออกให้หมดเช็ดรอบด้วยแอลกอฮอล์ ทาแผลด้วยยาใส่แผลสด ยาแดง ยาเหลือง ใช้ผ้ากอซสะอาดผิดแผล แต่ไม่ควรปิดตลอดไป อาจปล่อยให้หายเองได แผลมีดบาด บีบให้เลือดออกมาบ้าง และถ้ามีฝุ่นผงหรือสกปรกให้ล้างด้วยน้ำสุกกับสบู่ แล้วให้ใส่ยาแดง ยาใส่แผลสด หรือยาเหลือง และพันรัดขอบแผลให้ติดกัน แผลลึก แผลถึงกระดูก หรือมีกระดูกโผล่ออกมา ให้ทำการห้ามเลือด แล้วใช้ผ้าสะอาดคลุมบาดแผล ห้ามจับยัดกระดูกเข้าไป แล้วรีบพาไปหาหมอ แผลถูกยิง ให้ผู้ป่วยนอนนิ่ง ห่มผ้าให้อบอุ่นเพื่อป้องกันการช็อค ไม่ให้สิ่งใดทางปาก

กระดูกหัก ข้อเคลื่อน ข้อเคลื่อน หมายถึง การที่กระดูก หรือหัวกระดูกเคลื่อนออกไปจากตำแหน่งที่มันเคยอยู่ตามปกติ กระดูกหัก หมายถึง การที่กระดูกมีรอยแตกแยกออกจากกัน หรือเคลื่อนที่ออกจากกัน แบ่งเป็น Closed Fracture คือหักแบบไม่มีบาดแผล และแบบ Open Fracture คือหักแบบมีบาดแผลทะลุออกมานอกผิวหนัง

การปฐมพยาบาล โดยการหาอุปกรณ์ ที่มีอยู่ใกล้ตัวเช่น ไม้ ผ้าสามาเหลี่ยม มาตรึงส่วนที่หักหรือเคลื่อนไว้ เพื่อไม่ให้ อวัยวะส่วนนั้นหัก หรือไปทิ่มแทงส่วนอื่นให้ได้รับบาดเจ็บ หรือเกิดความเจ็บปวด มีบาแผล และเสียเลือดมากขึ้น จนกว่าผู้ป่วยจะไปถึงโรงพยาบาล

สิ่งแปลกปลอมเข้าสู่ร่างกาย

วัตถุแปลกปลอมเข้าตา อาจเป็นพวกเศษฝุ่นละอองเล็กๆ เศษเหล็ก แก้วชิ้นเล็กๆ ปลิวเข้าที่กระจกตาหรือเยื่อบุตา อาการ ระคายตา น้ำตาไหล ปวดตา ลืมตาไม่ขึ้น การปฐมพยาบาล ล้างตาด้วยน้ำสะอาด แล้วพลิกหนังตาค้นหาสิงแปลกปลอม ใช้สำลีพันปลายไม่เขี่ยออก ถ้าไม่ออกพยายามอย่าเขี่ย ห้ามขยี้ตา แล้วป้ายตาด้วยขี้ผึ้งหยอดตา คลอแรมเฟนิคอล หรือ เทอร์รามัยซิน หรือน้ำมันมะกอก แล้วปิดตา พันผ้าเพื่อไม่ให้ตาเคลื่อนไหว ถ้าปวดให้ยาแก้ปวด วัตถุแปลกปลอมเข้าหูให้ตะแคงศรีษะ หันหูข้างนั้นลง ให้ของหล่นออกมา แต่ถ้าไม่ออก ควรไปหาหมอ แมลงเข้าหู อาการ ผู้ป่วยจะรู้สึกหูอื้อรำคาญ การได้ยินเสียงอาจเสียไป การปฐมพยาบาล หยอดหูข้างนั้นด้วยน้ำอุ่นๆ จนเต็ม เพื่อให้แมลงลอยขึ้นมา ถ้ามีประวัติว่ามีหูน้ำหนวกหรือแก้วหูทะลุไม่ใช้น้ำ แต่ถ้าใช้น้ำไม่ได้ผล ใช้แอลกอฮอล์ 70 เปอร์เซ็นต์ หยอดลงไปเพื่อให้แมลงตาย และรีบนำส่งโรงพยาบาล สิ่งแปลกปลอมเข้าจมูก บีบรูจมูกข้างที่ไม่มีของอยู่ แล้วสั่งข้างที่ไม่มีของอยู่ แล้วสั่งข้างที่มีของอยู่แรงๆ ไม่ควรแคะ แต่ถ้าไม่ออก ควรไปหาหมอ สิ่งแปลกปลอมติดคอ การปฐมพยาบาล ถ้าเป็นก้างปลาเล็กๆ ให้กลืนน้ำอึกใหญ่ หรือข้าวเป็นก้อนๆ ถ้าไม่ออกพยายามอย่าเขี่ยหรือดึง ถ้าเป็นเด็กเล็กให้รีบจับเท้าทั้งสองข้าง ห้อยศรีษะลงแล้วตบกลางหลังแรงๆ เพื่อให้ไอออกมา ถ้าเป็นเด็กโตหรือผู้ใหญ่ ให้ยืนก้มตัวมากๆ และห้อยหัวลง ผู้ปฐมพยาบาล ใช้แขนซ้ายสอดรั้งไว้ ใช้มือขวาตบกลางหลังแรงๆ อาจไอออกมาได้ ถ้ามีการหายใจขัด ช่วยด้วยการผายปอด สิ่งแปลกปลอมตกลงไปในกระเพาะอาหาร ให้รีบรับประทานขนมปัง ขนมฝรั่ง หรือขนมสาลี่ เข้าไปจำนวนมาก โดยอย่าให้ยาถ่ายเป็นอันขาด แล้วรีบนำส่งโรงพยาบาล

ไฟไหม้ น้ำร้อนลวก ไฟฟ้าช๊อต

แผลน้ำร้อนหรือไฟลวก ให้ปฐมพยาบาล ดังนี้ 1. ให้แช่บริเวณที่ถูกลวกลงในน้ำเย็นที่สะอาด อาจใช้ผ้าชุบน้ำเย็นหรือถุงพลาสติกใส่น้ำแข็งวางหรือโปะ 2. ถ้าหนังไม่พุพองหรือหลุดลอก ให้ล้างแผลให้สะอาด ซับให้แห้งแล้วทาด้วยครีมเพร็ดนิโซโลนบางๆ หรืออาจใช้น้ำปูนใสกับน้ำมันมะพร้าว อย่างละเท่ากัน ตีให้เข้ากันทาก็ได้ 3. ถ้าเป็นตุ่มพองเล็กน้อย ถ้าเกิดที่ฝ่ามือให้ล้างให้สะอาด ไม่ควรเจาะออก ถ้าเกิดที่แขนขา หลังมือ หลังเท้า ให้ทำความสะอาดด้วยน้ำกับสบู่ ใช้มีดหรือกรรไกรที่แช่แอลกอฮอล์เจาะ ใช้ผ้าก๊อชกดซับน้ำเหลือง ทาด้วยยาใส่แผลสด แล้วพันด้วยผ้าพันแผลให้แน่น 4.ถ้าหนังหลุดลอกชนาดไม่เกิน 2 ถึง 3 ฝ่ามือ ถ้าเกิดตามตัวหรือแขนขา ใ ห้ทำความสะอาดด้วยน้ำกับสบู่ แล้วทาด้วยยารักษาแผลไฟไหม้หรือน้ำร้อนลวก วันละ 1ถึง 2 ครั้ง ถ้าปวดกินยาแก้ปวด ถ้าอักเสลเป็นหนองกินยาปฏิชีวนะ เช่น เพนวี แอมพิซิลลิน เตตร้าซัยคลีน และควรฉีดยากันบาดทะยัก ถ้าเป็นที่ขาให้ยกสูงไว้เสมอ ถ้าเกิดที่ใบหน้าหรือข้อพับต่างๆ ควรไปหาหมอ 5. ถ้าหนังหลุดลอกมากกว่า 3 ฝ่ามือ เปลื้องเสื้อผ้าออกจากบริเวณที่ถูกลวก ถ้าถอดลำบาก ควรตัดออกเป็นชิ้นๆ ให้นอนยกเท้าสูงเล็กน้อย ถ้ามีกำไลหรือแหวนให้ถอดออก ถ้ากระหายน้ำ ให้ดื่มน้ำเกลือซึ่งประกอบด้วย น้ำสุก 1 ขวดน้ำขวดน้ำปลา น้ำตาลทราย 2 กำมือ เกลือ 1 ถึง 2 ห ยิบมือ นำมาผสมรวมกัน หรือต้มรวมกันก็ได้ ถ้าปวดให้กินยาแก้ปวด ควรใช้ผ้าสะอาดคลุมแผล แล้วรีบนำส่งแพทย์

แมลงสัตว์หรือสัตว์มีพิษ

แผลงูพิษกัด ดูรอยแผล ซึ่งถ้าเป็นงูพิษจะมีรอยเขี้ยว 1 หรือ 2 จุด ใช้เชือกหรือยางรัดเหนื่อแผลพอสมควรอย่าให้แน่นมาก ให้นอนนิ่ง พูดปลอบใจอย่าให้กลัว หรือตกใจ ห้ามมิให้สุรา ยาดองเหล้า ยากล่อมประสาท รีบพาไปหาหมอ ควรนำงูไปด้วย ถ้าหยุดหายใจ ให้เป่าปากช่วยหายใจ แผลแมลงกัดต่อย ใช้หลอดดูดนมเล็กๆ แข็งๆ ครอบจุดที่กัดแล้วกดลงให้เหล็กไนโผล่ แล้วดึงเอาเหล็กไนออก ทาแผลด้วยแอมโมเนีย ถ้าปวดกินยาแก้ปวด อาจใช้น้ำแข็งประคบ ถ้ามีอาการบวมหรือหายใจไม่ออกควรไปหาหมอ ตะขาบ แมงมุม แมงป่อง ทาแผลด้วยแอมโมเนีย ถ้าปวดให้กินยาแก้ปวด อาจใช้น้ำแข็งประคบ ถ้าปวดมาก พาไปหาหมอ พิษสัตว์ทะเล (รวมทั้งเงี่ยงปลามีพิษ ) ให้รีบแช่น้ำร้อนจัดพอทน (40 องศาเซลเซียส) นานประมาณ 4-5 นาทีจะหายปวดได้ แผลถูกแมงกะพรุนไฟ ใช้ทรายหรือใบผักบุ้งทะเล ถูบริเวณนั้นเพื่อเอาเมือกออก ล้างน้ำกับสบู่ ทาด้วยน้ำปูนใส แอมโมเนีย แผลสัตว์กัด ล้างแผลด้วยน้ำสะอาด ฟอกสบู่หลายๆครั้ง แล้วชะแผลด้วยแอลกอฮอล์ ฉีดยาป้องกันบาดทะยัก ถ้าเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ขังสัตว์และเลี้ยงไว้ 10วัน ถ้าสัตว์ตายภายใน 10 วัน ให้ส่งศพไปตรวจที่สภานเสาวภาหรือโรงพยาบาล ควรฉีดยาป้องกันโรคกลัวน้ำ

ยาพิษ

การปฐมพยาบาลเกี่ยวกับยาพิษในที่นี้หมายรวมทั้ง สารมีพิษ หรือยาฆ่าแมลงหรือกินยาเกินขนาด ซึ่งมีหลักในการปัจจุบันพยาบาลดังนี้ ถ้าผู้ป่วยหยุดหายใจ หรือคลำชีพจรไม่ได้ ต้องช่วยการหายใจและนวดหัวใจ ในกรณีที่เพิ่งได้ยาพิษหรือยาเกินขนาดเข้าไป ถ้าตามริมฝีปากและลำคอไม่มีรอยไหม้ หรือไม่มีกลิ่นน้ำมันก๊าส หรือน้ำมันเบนซิน และผู้ป่วยไม่หมดสติ พยายามล้วงคอให้ผู้ป่วยอาเจียนออกมา ถ้าล้วงคอแล้วยังไม่อาเจียน อาจใช้น้ำเกลือแก่ๆ เช่น น้ำปลาหรือไข่ดิบกรอก ให้ผู้ป่วยอาเจียน ในกรณีที่ริมฝีปากมีรอยไหม้ มีกลิ่นน้ำมันก๊าสหรือน้ำมันเบนซิน ใ ห้รีบพาไปหาหมอ อย่าล้วงคอผู้ป่วยและอย่าทำให้ผู้ป่วยอาเจียนด้วยวิธีใดๆ พยายามตรวจค้นว่าผู้ป่วยได้กินยาหรือรับยาอะไร ชนิดใด เก็บสลากยา ขวดยา หรือภาชนะใส่ยา ถ้าหาได้ นำไปพร้อมกับนำผู้ป่วยไปหาหมอ

การให้ออกซิเจนบางครั้งเรียกว่า การบำบัดด้วยออกซิเจน (oxygen therapy) เพื่อเพิ่มระดับออกซิเจนในเลือด เมื่อระดับออกซิเจนในเลือดลดลงด้วยสาเหตุต่าง ๆ เช่น ระบบการหายใจบกพร่อง ภาวะการเผาผลาญของร่างกายผิดปกติ ปัญหาเกี่ยวกับหัวใจ หรือตัวนำออกซิเจนน้อยจากเสียเลือดมากหรือมีภาวะโลหิตจาง และสมองได้รับการบาดเจ็บ วัตถุประสงค์ของการให้ออกซิเจน

1. เพิ่มความเข้มข้นของออกซิเจนในเลือด กรณีที่ร่างกายได้รับออกซิเจนไม่เพียงพอ ด้วย สาเหตุที่กล่าวมาข้างต้น ทำให้เซลล์อยู่ในภาวะขาดออกซิเจนไปด้วย
2. ลดการทำงานของระบบหายใจ เช่น กล้ามเนื้อช่วยในการหายใจ ถ้าต้องใช้มากเพื่อให้ หายใจเอาออกซิเจนได้พอเพียง จะทำให้อ่อนแรงในที่สุด การให้ออกซิเจนจึงช่วยให้ใช้กล้ามเนื้อหายใจลดลง
3. ลดการทำงานของกล้ามเนื้อหัวใจ ในภาวะที่ร่างกายขาดออกซิเจน ผู้ป่วยจะมีชีพจรเร็ว หัวใจบีบตัวแรง ผู้ที่เป็นโรคหัวใจอยู่เดิม เช่น หลอดเลือดหัวใจตีบ และกล้ามเนื้อหัวใจไม่ทำงาน การที่หัวใจต้องทำงานมากขึ้น อาจทำให้หยุดทำงานและเสียชีวิตได้

วิธีให้ การให้ออกซิเจนมีหลายวิถีทางขึ้นกับสภาพของผู้ป่วย 1. การให้ออกซิเจนผ่านทางเดินหายใจปกติ ออกซิเจนจะผ่านทางโพรงจมูกและลำคอ ทำให้ อากาศและออกซิเจนได้รับความชื้นเพิ่มเติมอย่างเพียงพอก่อนเข้าสู่ปอด การเลือกวิธีการทำความชื้นของออกซิเจน จึงไม่ต้องพิถีพิถันมาก ทั้งนี้ขึ้นกับความเหมาะสมของอุปกรณ์ นั้น ๆ อุปกรณ์การให้ออกซิเจนที่จัดอยู่ในกลุ่มนี้ได้แก่

Nasal cannula ประกอบด้วยท่อส่งออกซิเจนขนาดเล็กที่ปลายเปิด ในรูจมูก ในช่วงหายใจออกออกซิเจนที่ไหลมาตามท่อบางส่วน จะถูกชะออกไปตามลมหายใจ บางส่วนจะถูกเก็บไว้ในโพรงจมูกซึ่งทำหน้าที่เป็นแหล่งเก็บออกซิเจน ส่วนในช่วงหายใจเข้าผู้ป่วยจะได้ออกซิเจนจาก nasal cannula โดยตรง รวมกับอากาศจากโพรงจมูกซึ่งมีออกซิเจนสูง ทำให้ ผลรวมของระดับความเข้มข้นของออกซิเจนในลมหายใจเข้า สูงกว่าที่คำนวนได้จากอัตราการไหลของออกซิเจนโดยตรง เนื่องจากโพรงจมูกมีเนื้อที่น้อยการเป็นแหล่งเก็บออกซิเจนจึงจำกัดการเปิดออกซิเจนให้ไหลเกิน 5-6 ลิตรต่อนาที จึงมีผลในการเพิ่มระดับความเข้มข้นของออกซิเจนน้อย แต่จะทำให้เกิดการระคายเคืองต่อเยื่อบุจมูก จมูกแห้ง โดยทั่วไประดับความเข้มข้นของออกซิเจน สูงสุดที่ได้จากการใช้ nasal cannula มักไม่เกิน 0.4 ดังนั้นถ้าต้องการระดับความเข้มข้นของออกซิเจนสูงกว่านี้ ควรเลือกใช้อุปกรณ์อื่นแทน ส่วนเครื่องทำความชื้นที่ใช้กับ nasal cannula ควรเป็นแบบ humidifier ไม่ควรใช้ nebulizer เพราะท่อลำเลียงก๊าซมีขนาดเล็ก

Simple mask ประกอบด้วยหน้ากากครอบบนจมูกและคางซึ่งต่อ กับสายออกซิเจน ช่องว่างระหว่าง mask กับจมูกจะทำหน้าที่เป็นที่เก็บออกซิเจนเพิ่มเติมไปจากโพรงจมูกของผู้ป่วยเอง ทำให้ระดับความเข้มข้นของออกซิเจนที่ได้ เมื่อเปิดออกซิเจนให้ไหลด้วยอัตราเร็วเต็มที่ สูงกว่าการใช้ nasal cannula และอาจจะสูงถึง 0.55 ข้อควรระวังสำหรับการใช้ mask คืออัตราการไหลของออกซิเจนที่เข้าสู่ mask ต้องสูงกว่า 5-6 ลิตร/นาที เพื่อที่จะชะล้างขับไล่คาร์บอนไดออกไซด์ในลมหายใจออกได้ทัน มิฉะนั้นอาจเกิดการคั่งของคาร์บอนไดออกไซด์ในเลือดแดงได้ เครื่องทำความชื้นที่ใช้กับ simple mask อาจจะเป็นชนิด humidifier หรือ nebulizer ชนิดท่อลำเลียงก๊าซจึงขึ้นอยู่กับชนิดของเครื่องทำความชื้น

Partial rebreathing mask ประกอบด้วย simple mask ที่มีถุงเก็บ

ออกซิเจนต่อที่ปลาย ถุงนี้มักจะมีความจุ 600-800 ซีซี ทำหน้าที่เป็นที่เก็บออกซิเจนเพิ่มเติมไปจากโพรงจมูกและช่องว่างของ mask ในช่วงหายใจออกออกซิเจนที่ไหลมาตามท่อและลมหายใจออกส่วนต้น ซึ่งมีออกซิเจนสูงและคาร์บอนไดออกไซด์ต่ำจะถูกเก็บเข้าไปในถุงทำให้ถุงโป่ง ส่วนในช่วงหายใจเข้าผู้ป่วยจะได้ออกซิเจน ทั้งจาก mask และถุง ทำให้อากาศที่ผู้ป่วยหายใจเข้าไปมีความเข้มข้นของออกซิเจนสูงยิ่งขึ้น และอาจสูงถึง 0.65 เมื่อเปิดให้ออกซิเจนไหลเต็มที่ ในทำนอง เดียวกับ simple mask ออกซิเจนที่มาป้อน partial rebreathing mask ไม่ควรต่ำกว่า 6 ลิตรต่อนาทีและควรมากพอที่จะทำให้ถุงที่ต่อไว้โป่งตลอดเวลาที่ในช่วงหายใจเข้าและหายใจออก จึงจะได้ความเข้มข้นของออกซิเจนที่สูงที่สุด และไม่มีการคั่งของคาร์บอนไดออกไซด์ อุปกรณ์ทำความชื้นที่ใช้กับ mask ชนิดนี้ควรจะเป็นชนิด humidifier และใช้กับท่อลำเลียงก๊าซขนาดเล็ก

non rebreathing mask ประกอบด้วยอุปกรณ์แบบ partial rebrea- thing mask แต่มีลิ้น ทางเดียว (one way valve) ติดเพิ่มที่ 2 ตำแหน่งคือ - ที่ปากถุงต่อกับ mask สำหรับเปิดให้ออกซิเจนเดินทางเข้า mask ได้ ทิศทางเดียว ลมหายใจ ออกจะย้อนกลับเข้าไปในถุงไม่ได้ - ที่รูหายใจออกข้าง ๆ mask สำหรับเปิดให้ลมหายใจออกไหลออกสู่บรรยากาศได้ทางเดียว อากาศภายนอก mask จะไหลเข้ามาปะปนไม่ได้ โดย mask ชนิดนี้ ผู้ป่วยจะได้ออกซิเจนบริสุทธิ์จากถุงในช่วงหายใจเข้าและไม่มีการสูดกลับของลมหายใจออก อากาศที่ได้จึงมีความเข้มข้นสูงมากอาจจะถึง 1.0 ได้ ถ้าเปิดออกซิเจนไหลเต็มที่ อย่างไรก็ดี mask ชนิดนี้ไม่นิยมใช้กันมากนัก เนื่องจากจะต้องใช้หน้ากากขนาดพอเหมาะที่ครอบสนิทกับใบหน้า เพื่อไม่ให้เกิดการรั่วหรืออากาศเข้าไปปะปน และผู้ป่วยอาจเหนื่อยมากขึ้นเพราะต้องออกแรงในการเปิด one way valve ทั้งในช่วงหายใจเข้าและหายใจออก นอกจากนั้นในความเป็นจริงผู้ป่วย ส่วนมากที่ต้องการออกซิเจนระดับเข้มข้นเกิน 0.6 มักจะหายใจด้วยตนเองไม่ได้ ต้องใส่ท่อ หลอดลมและใช้เครื่องช่วยหายใจ

Venturi mask ประกอบด้วย simple mask ที่มีตัวทำละอองน้ำ ต่ออยู่ที่ทางเข้าของออกซิเจน ออกซิเจนที่ใช้จำเป็นต้องต่อโดยตรงจาก flow meter โดยไม่ผ่านเครื่องทำความชื้น ทั้งนี้ เพราะต้องการความแรงของก๊าซในการทำให้เกิด venturi effect (การทำให้เกิดละอองน้ำ) ในปัจจุบันตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ การพ่นยา

1. การให้ออกซิเจนผ่านทาง endotracheal tube (ET) หรือ tracheostomytube (TT) ออกซิเจนที่จะให้ผ่านทาง endotracheal หรือ tracheostomy tube นี้จะ ไม่ได้รับความชื้นจากโพรงจมูก จึงต้องให้ความชื้นแก่ออกซิเจนอย่างเต็มที่มาก่อนจะให้ผู้ป่วย เครื่องทำความชื้นที่เหมาะสมในกรณีนี้ อาจเป็น nebulizer หรือ heat humidifier ท่อลำเลียงออกซิเจนควรเป็นท่อที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางกว้าง เช่น corrugate tube เพื่อป้องกันการอุดตันของท่อจากไอน้ำกลั่นตัว อุปกรณ์สำหรับให้ออกซิเจน ได้แก่

T-tube หรือ T-piece ประกอบด้วยข้อต่อหัวรูป T ซึ่งตัวของตัวที สวมกับปลายเปิดของ ET หรือ TT โดยที่ปลายหาง T ข้างหนึ่งต่อกับท่อลำเลียงออกซิเจน ซึ่งนำออกซิเจนมาจากเครื่องทำความชื้น ปลายหางอีกข้างต่อกับ extension tube ซึ่งทำหน้าที่เก็บออกซิเจนหรืออาจเรียก oxygen reservoir tube โดยการให้ออกซิเจนวิธีนี้ ผู้ป่วยจะได้ความเข้มข้นของออกซิเจนค่อนข้างสูงหรือใกล้เคียงกับความเข้มข้นออกซิเจนของอากาศที่ส่งมาจากเครื่องทำความชื้น นอกจากนั้นอัตราการไหลของอากาศที่ป้อน T-tube ไม่ควรต่ำกว่า 5-6 ลิตรต่อนาที การคั่งของคาร์บอนไดออกไซด์ในเลือดแดงจึงจะไม่เกิดขึ้น

Tracheal mask ประกอบด้วยหน้ากากเล็ก ๆ ที่สวมอยู่รอบ ๆ ปากเปิดของ Tracheostomy tube ออกซิเจนที่ป้อน mask จะมาจากเครื่องทำความชื้น แล้วส่งผ่าน มาตาม corrugate tube ซึ่งปลายเปิดเข้าไปใน mask เนื่องจาก mask นี้ไม่ได้สวมสนิทกับรูเปิดของ tracheostomy tube การดูดอากาศรอบด้านเข้าไปผสมกับออกซิเจนในช่วงหายใจเข้าจึงมีมากกว่า การใช้ T-piece ผู้ป่วยที่ได้รับออกซิเจนโดยวิธีนี้จึงมักจะได้ระดับความเข้มข้นของออกซิเจนที่ ต่ำกว่าระดับความเข้มข้นของอากาศที่ส่งมาจากเครื่องทำความชื้น วิธีนี้จึงเหมาะสำหรับใช้เฉพาะ ผู้ป่วยที่ไม่มีปัญหาการพร่องออกซิเจนมากและใกล้จะเอาท่อหลอดลมออกแล้ว การเลือกใช้อุปกรณ์การให้ออกซิเจนชนิดใดขึ้นอยู่กับสภาวะของผู้ป่วยแต่ละรายว่าต้องการออกซิเจนมากน้อยเพียงใด นอกจากนั้นยังต้องคำนึงถึงความสะดวกสบายและการยอมรับของผู้ป่วยด้วย การแก้ไขภาวะการพร่องออกซิเจนในผู้ป่วยที่มีภาวะการหายใจล้มอย่างเฉียบพลัน ทั่วไป มักจะถือหลักการให้ออกซิเจนให้เกินพอกว่าความต้องการของผู้ป่วย โดยไม่ต้องจำกัดหรือเคร่งครัดกับระดับความเข้มข้นของออกซิเจนมากนัก ยกเว้นในผู้ป่วยที่มีโรคหลอดลมอุดกั้นเรื้อรังบางรายที่เป็นขั้นรุนแรง และมีคาร์บอนไดออกไซด์คั่งในกระแสเลือดแดงอย่างเรื้อรังอยู่แล้ว เมื่อมีภาวะพร่องออกซิเจนเกิดขึ้น ผู้ป่วยเหล่านี้ต้องการออกซิเจนจำนวนเล็กน้อยไม่เกิน 2 ลิตร/นาที พอให้ผู้ป่วยเหนื่อยน้อยลงและหายเขียว หรือรักษาระดับออกซิเจนในเลือดแดงให้มีความดันเพียง 55-60 มม.ปรอทเท่านั้น การให้ออกซิเจนมากกว่านี้จะไปยับยั้งการกระตุ้นศูนย์หายใจทำให้หยุดหายใจได้

References

นั่งฟังเลคเชอร์จากอาจารย์หมอเด็กมาค่าาาาาาาาาาาาาา จด จด จด จำและมานั่งเรียบเรียงเอาค่ะ

Irritable Bowel Syndrome(IBS) คือโรคอันเกิดจากความผิดปกติของลำไส้ ซึ่งอาจเกิดจากปฏิกิริยาของลำไส้ต่ออาหารที่รับประทานเข้าไปหรือจากภาวะเครียด ทำให้เกิดอาการท้องอืด ท้องโต บางครั้งพบท้องผูกสลับกับท้องเสีย สาเหตุอาจเกิดจากถูกรบกวนของลำไส้ส่วนของ large intestine ( colon) การรับประทานอาหารพวกที่มีส่วนผสมของแอลกอฮอล์ คาเฟอีน พวกแป้ง นม ชอคโกแลต อาหารประเภทที่มีฝัก หรือแม้แต่ความเครียดจะเป็นตัวที่ทำให้อาการของโรคแย่ลงได้ งานวิจัยบางชิ้นยังพบอีกว่า คุณผู้หญิงจะมีอาการกำเริบได้ช่วงที่มีประจำเดือน การรับประทานอาหารที่มีกากใยอาหารพวก fiberมากๆอาจช่วยลดปัญหาเรื่องท้องผูกท้องเสียได้

การรักษาโรคนี้จะไม่มีการรักษาเฉพาะ แต่ทำได้โดยการหลีกเลี่ยงความเครียด และอาหารที่ทำให้กำเริบ หลีกเลี่ยงการรับประทานอาหารมื้อใหญ่ๆ ย่อยยาก

more… http://digestive.niddk.nih.gov/ddiseases/pubs/ibs/ http://www.4woman.gov/faq/ibs.htm http://www.emedicine.com/med/topic1190.htm

Measuring total and HDL “good” cholesterol along with a third blood marker, C-reactive protein (CRP), appears to be the best strategy for assessing women’s cardiovascular risk, a new study suggests. more… http://www.medicinenet.com/script/main/art.asp?articlekey=52623 http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/ency/imagepages/9807.htm

Abstract

Acute pain is a significant problem in the postoperative setting. Patients report a lack of information about pain-control measures and ineffective pain control. Nurses continue to rely on pharmacologic measures and tend to under-administer analgesics. The purpose of this study was to determine the strategies nurses used to manage patients’ pain in the postoperative setting. It also sought to examine the effect of context, including organization of care, nurses’ prioritization of work activities, and pressures during a working shift, on their pain-management strategies. An observational design was used in two surgical units of a metropolitan teaching hospital in Melbourne, Australia. Six fixed observation times were identified as key periods for pain activities, each comprising a 2-hour duration. An observation period was examined at least 12 times, resulting in the completion of 74 observations and the identification of 316 pain cases. Fifty-two nurses were observed during their normal day’s work with postoperative patients. Six themes were identified: managing pain effectively; prioritizing pain experiences for pain management; missing pain cues for pain management; regulators and enforcers of pain management; preventing pain; and reactive management of pain. The findings highlighted the critical nature of communication between clinicians and patients and among clinicians. It also demonstrated the influence of time on management strategies and the relative importance that nurses place on nonpharmacologic measures in actual practice. This research, which portrays what happens in actual clinical practice, has facilitated the identification of new data that were not evident from other research studies.

more..

http://www.medscape.com/viewarticle/505827?rss

Normal blood levels of potassium are critical for maintaining normal heart electrical rhythm. Both low blood potassium levels (hypokalemia) and high blood potassium levels (hyperkalemia) can lead to abnormal heart rhythms.

The major causes of hyperkalemia are kidney dysfunction because Potassium levels are mainly controlled by the steroid hormone aldosterone, diseases of the adrenal gland, potassium sifting out of cells into the blood circulation, and medications.

This article will be described how to prevent this problem.

More… http://www.medicinenet.com/hyperkalemia/article.htm http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/ency/article/001179.htm http://pediatriccardiology.uchicago.edu/PP/ecg%20for%20parents%20body.htm

Nausea is the sensation of having an urge to vomit. Vomiting is forcing the contents of the stomach up through the esophagus and out of the mouth.

Factors to consider when determining a patient’s risk for PONV( Postoperative nausea and vomiting) include sex, history of PONV, history of motion sickness, smoking status, duration of anesthesia, use of opioids, and type of surgery. Receptors that, when activated, can cause nausea or vomiting or both include dopamine type 2, serotonin type 3, histamine type 1, and muscarinic cholinergic type 1 receptors.

Full text… http://www.medscape.com/viewarticle/506997?rss http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/ency/article/003117.htm http://www.nauseaandvomiting.co.uk/NAVRES001-2-NandV-general.htm