By Craig A. Umscheid et al.

The Healthcare Infection Control Practices Advisory Committee (HICPAC) is a federal advisory committee made up of 14 external infection control and public health experts, who provide guidance to the Centers for Disease Control and Prevention (CDC) and the Secretary of the Department of Health and Human Services (DHHS) regarding the practice of health care infection prevention and control, strategies for surveillance, and prevention and control of health care-associated infections (HAIs) in United States health care facilities. As such, one of the primary functions of the committee is to issue recommendations for preventing and controlling HAIs in the form of guidelines and less formal communications.[1] and [2] Currently, HICPAC guidance documents are available on its Web site for download,1 and a number of additional documents have been published since HICPAC’s inception, most commonly in Morbidity and Mortality Weekly Report (MMWR), Infection Control and Hospital Epidemiology (ICHE), and the American Journal of Infection Control (AJIC).

References 1) Healthcare Infection Control Practices Advisory Committee Web site. Centers for Disease Control and Prevention Web site. Available from: http://www.cdc.gov/ncidod/dhqp/hicpac.html. Accessed March 18, 2009.

2) Anonymous. Hospital Infection Control Practices Advisory Committee; establishment?CDC: notice of establishment, Federal Register 56 (1991), p. 5006.

Full text please go to American Journal of Infection Control

Update Guideline From HICPAC

น้ำคือสิ่งที่จำเป็นไม่แพ้กับอาหารหลักห้าหมู่ เพราะร่างกายต้องใช้น้ำในการเผาผลาญพลังงาน น้ำที่เข้าสู่ร่างกายเรามาจากน้ำและ อาหารที่ทานเข้าไปเป็นหลัก ส่วน น้ำจะออกจากร่างกายทางปัสสาวะ อุจจาระ เหงื่อ และทางลมหายใจ

การดื่มน้ำที่เพียงพอกับความต้องการของร่างกายจึงจำเป็น และมีวิธีคำนวณง่ายๆคือ

สูตรคือ

(น้ำหนัก ตัว(กก.) x 2.2 x 30) / 2 หน่วย ที่ได้ออกมาเป็นมิลลิลิตรครับ เช่น หนัก 60 กก. เอา เข้าแทนค่าก็จะได้ ควรดื่มน้ำ (60 x 2.2 x 30) / 2 = 1980 มล. หรือ ประมาณ 10 แก้วต่อวัน

ผลที่คำนวณได้คือปริมาณน้ำที่ร่างกายเฉพาะคน แต่ปริมาณน้ำที่ร่างกายต้องการได้แบ่งเป็นสามระดับดังนี้

คนปกติ ร่างกายจะต้องการน้ำ 50-75% ของปริมาณน้ำที่ร่างกายต้องการ คนที่ไม่ค่อยได้เคลื่อนไหว หรืออยู่นิ่งๆ เช่นคนป่วย 50% ของปริมาณน้ำที่ร่างกายต้องการ คนที่เคลื่อนไหวบ่อย อยู่ไม่นิ่ง นักกีฬา 75% ของปริมาณน้ำที่ร่างกายต้องการ

Reference

http://www.naturodoc.com/library/nutrition/water.htm

1. Toothpaste (regular paste?not gel). This one?s my first pick always (good old regular Crest), it also helps clean up permanent marker stains pretty easily.
2. Artgum Eraser ? gently rub on marks in a circular motion, can also try a regular pencil eraser. Done carefully, this might be an option for wallpaper stains.
3. Baking Soda ? make a paste with water and use it to gently scrub the mark. You could also just sprinkle baking soda on a damp sponge and rub.
4. Baby Oil ? apply directly to crayon stains then rub off.
5. Mayonnaise ? Glob some on the stain and scrub a bit in a circular motion, then wipe off.
6. Shaving Cream ? apply to markings, rub in, then wipe off.
7. WD-40 ? spray some on the marks and rub off. Wash walls with hot soapy water once the crayon has been removed.
8. Turpentine ? dab some on a damp cloth and scrub into stain to remove crayon.
9. Lighter Fluid ? apply as you would turpentine
10. Goo Gone ? Same directions as for turpentine
11. Ammonia ? soak a section of cloth in household ammonia and scrub markings. You may also luck out with an ammonia based cleaner like Windex and a hot soapy cloth.
12. Vinegar ? soak a toothbrush in white vinegar and scrub marks off.
13. Heat ? Take a hair dryer to the crayon stain and allow it to heat the wax. Wipe heated crayon wax off with a hot, soapy cloth. You could try a clothes iron as well (no steam), just make sure it?s on a low heat setting so it won?t scorch the paint. Place a few paper towels between the wall and the iron.
14. Hand Lotion ? rub directly into crayon and wipe off.
15. Powdered Dishwasher Detergent ? make a paste with water and gently scrub area. Some detergents contain bleach so be careful on wallpaper.
16. Powdered Household Cleaners ? such as Ajax or Comet. Mix with some water or sprinkle on a damp sponge then scrub gently.
17. Non-stick Cooking Spray ? just spray it on then wipe off the marks. Not the best solution for wallpaper since this could leave a grease stain.
18. Hairspray ? spray generously on walls then scrub off the crayon.
19. Mr. Clean Magic Eraser ? go gently, you don?t want to rub off any paint.
20. Rubbing Alcohol ? Saturate part of a clean cloth then rub stains.
21. Moist Baby Wipe Towelettes ? Rub them directly on the crayon stains and scrub markings off. The homemade baby wipes should work too!

Site reference http://tipnut.com/21-crayon-busters-how-to-remove-crayon-from-walls/

Monitoring hand hygiene adherence and providing performance feedback to health care workers is a critical component of multimodal hand hygiene promotion programs, but important variations exist in the way adherence is measured. Within the framework of the World Health Organization’s (WHO) First Global Patient Safety Challenge known as ?Clean Care is Safer Care,? an evidence-based, user-centered concept, ?My five moments for hand hygiene,? has been developed for measuring, teaching, and reporting hand hygiene adherence. This concept is an integral part of the WHO’s hand hygiene improvement strategy conceived to translate the WHO Guidelines on Hand Hygiene in Health Care into practice. It has been tested in numerous health care facilities worldwide to ensure its applicability and adaptability to all settings irrespective of the resources available. Here we describe the WHO hand hygiene observation method in detail?the concept, the profile and the task of the observers, their training and validation, the data collection form, the scope, the selection of the observed staff, and the observation sessions?with the objective of making it accessible for universal use. Sample size estimates, survey analysis and report, and major bias and confounding factors associated with observation are discussed.

Full text alert American Journal of Infection Control Volume 37, Issue 10, December 2009, Pages 827-834

Thea F. van de Mortel, Eleni Apostolopoulou, Georgios Petrikkos

Studies indicate that health care workers’ adherence to hand hygiene (HH) guidelines is poor (40%) and that physician status is a risk factor for nonadherence.1 Disciplinary differences in HH education and assessment during undergraduate training may impact on graduates’ behavior upon entering the workforce.

Several studies have examined aspects of health care students’ HH beliefs or practices. Duration of clinical experience[2] and [3]; gender2; the example of mentors2; and perceptions of handwashing benefits, barriers, and severity of infectious diseases4 significantly influenced self-reported[3] and [4] or observed HH compliance.2 Gaps in students’ HH knowledge were also identified by Sangkard3 and Mann and Wood.5 Sangkard’s survey of nursing students’ infection control knowledge in relation to human immunodeficiency virus infection included a short handwashing quiz with simple true/false questions. Students’ scores on this quiz ranged from 68% to 71%. Mann and Wood reported that medical students’ average score on a hand hygiene quiz was 52%. However, these studies cannot be used to make cross-disciplinary comparisons because the questions on the respective surveys were very different.

Thus, the objectives of this study were to (1) determine whether the HH knowledge, beliefs, practices, education, and assessment of undergraduate Greek nursing and medical students differed by discipline and (2) use this information to inform HH education and assessment in the undergraduate curriculum.

Discussion

Nursing students had greater HH knowledge, more positive beliefs and practices, and considered HH more important in their curriculum than medical students. Nursing students also received more HH education, rated their education as more effective, and received more frequent HH assessment than medical students despite the longer duration of the medical degree. Instruction on HH was an elective topic for medical students; if they did not enroll in the electives, there was limited emphasis on HH in their course. Because assessment often drives learning,7 this may have impacted on medical students’ knowledge and beliefs. Additionally, Calabro et al8 demonstrated that a single educational infection control intervention for medical students did not result in long-term information retention, indicating that repeated exposure may be necessary for retention of key information.

The results suggest that an increased emphasis on HH education and assessment in the undergraduate curriculum may improve students’ HH knowledge, beliefs, and practices and make the practice culture more positive toward HH. Contextualizing HH education and assessment in the clinical setting may also improve learning outcomes because both student groups rated learning in the clinical environment as highly effective; the benefit of contextualization in improving learning outcomes is supported by the literature.9

The study was limited by the small medical student sample (increasing the likelihood that the null hypothesis will be wrongly accepted) and the fact that only 1 higher education institution was sampled. Additionally, self-reported HH adherence can be substantially higher than observed adherence,2 although this is not always the case.10 The longer duration of medical students’ training may have impaired recall of their HH education and assessment, although it also offered more opportunities for both. Finally, without manipulating variables of interest and observing the effects on outcomes, it is not possible to state with certainty that one variable is influencing another. Other unmeasured factors may have influenced outcomes.

Recommendations are that, increasing the emphasis on HH in the undergraduate curriculum through frequent HH education and assessment, particularly in the clinical setting, may improve students’ HH knowledge, beliefs, and practices and facilitate a positive practice culture toward HH. Studies with a larger and more diverse sample are needed to confirm these results.

References

1 Centers for Disease Control, Guideline for hand hygiene in healthcare settings, MMWR 51 (RR-16) (2002), pp. 1?48.

2 M. Snow, G.L. White, S.C. Alder and J.B. Stanford, Mentor’s hand hygiene practices influence student’s hand hygiene rates, Am J Infect Control 34 (2006), pp. 18?24. Article | PDF (288 K) | View Record in Scopus | Cited By in Scopus (10)

3 Sangkard K. Assessment of nursing students’ knowledge about infection control: implications for nursing education. Doctoral thesis: University of Iowa; 1991.

4 Karraffa J. Handwashing practices of university students: development of an instrument to test the Health Belief Model. Doctoral thesis: Southern Illinois University; 1989.

5 C.M. Mann and A. Wood, How much do medical students know about infection control?, J Hosp Infect 64 (2006), pp. 366?370. Article | PDF (227 K) | View Record in Scopus | Cited By in Scopus (9)

6 T.F. van de Mortel, Development of an instrument to assess healthcare students’ hand hygiene knowledge, beliefs and practices, Aust J Adv Nurs 26 (2009), pp. 9?16. View Record in Scopus | Cited By in Scopus (1)

7 Gibbs G, Simpson C. Does your assessment support your students’ learning? Learn Teaching Higher Educ 2004-2005;1:3-31.

8 Calabro K, Bright K, Kouzekanani K. Long-term effectiveness of infection control training among fourth-year medical students. Med Ed Online 2000. Available from: http://www.med-ed-online.org/res00009.htm. Accessed March 10, 2009.

9 D.I. Cordova and M.R. Lepper, Intrinsic motivation and the process of learning: beneficial effects of contextualization, personalization, and choice, J Educ Psychol 88 (1996), pp. 715?730. Abstract | Full Text via CrossRef | View Record in Scopus | Cited By in Scopus (154)

10 E.L. Larson, A.E. Aiello and J.P. Carcillo, Assessing nurses hand hygiene practices by direct observation or self-report, J Nurs Meas 12 (2004), pp. 77?85. Full Text via CrossRef

American Journal of Infection Control Volume 38, Issue 1, February 2010, Pages 75-77

เทศกาลมหาพรต (Lent)

เทศกาลมหาพรตจะเริ่มตั้งแต่วันพุธรับเถ้าเรื่อยไปประมาณ 40 วัน ก่อนที่จะถึงวันอาทิตย์ทางตาล หรือวันอาทิตย์ใบตาล (Palm Sunday) ซึ่งถือเป็นวันเริ่มต้นของสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ (Holy Week) มหาพรตเป็นเทศกาลที่เกี่ยวเนื่อง และเพื่อระลึกเหตุการณ์ที่พระเจ้าทรงกระทำให้มีฝนตกสี่สิบวันสี่สิบคืนใน สมัยของโนอาห์ ระลึกถึงเหตุการณ์ที่ชนชาติอิสราเอลต้องรอนแรมอยู่ในถิ่นทุรกันดารถึงสี่สิบ ปีในสมัยของโมเสส ยิ่งกว่านั้นยังระลึกถึงเหตุการณ์สำคัญที่สุด คือการถูกมารทดลองในถิ่นทุรกันดารและการอดพระกระยาหารสี่สิบวัน

พระเยซูคริสต์ได้เสด็จเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มก่อนที่จะถูกตรึงที่ บนไม้กางเขน ฉะนั้นเทศกาลมหาพรตจึงเป็นเทศกาลแห่งการสำนึกในความผิดบาปและการกลับใจเสีย ใหม่ เป็นเทศกาล การสำรวจตนเองว่าได้ดำเนินชีวิตอย่างมีคุณค่าต่อพระเยซูคริสต์พระผู้ไถ่เรา หรือไม่ สีที่ใช้ประจำเทศกาลนี้คือ สี ม่วง ซึ่งเป็นสีที่เล็งให้เห็นถึงการทนทุกข์ การสำนึกถึงความผิดบาป อีกทั้งสีม่วงยังเป็นสีประจำราชวงศ์ดาวิดด้วย

วันพุธรับเถ้า (Ash Wednesday) ปีนี้ตรงกับวัน (Ash Wednesday 2010 is Wednesday 17 February) เป็นวัน แรกในเทศกาลเข้าสู่ธรรม จากวันพุธรับเถ้าถึงวันอาทิตย์ทางตาล เป็นเวลา 6 สัปดาห์ 40 วัน เป็นโอกาสที่คริสตชนจะได้ไตร่ตรอง หรือสำรวจถึงการดำเนินชีวิตในหนึ่งปีที่ผ่านมา เราจะมีการสำรวจทำการประกาศ และสนองตอบต่อการสิ้นพระชนม์ขององค์พระเยซูคริสต์ด้วยความรัก เพื่อช่วยกู้คนบาปให้พ้นคำพิพากษาที่นำไปสู่ความตายนิรันดร

นับได้ว่าพุธรับเถ้า คือการเตรียมให้คริสตชนทุกคนมุ่งไปสู่อีสเตอร์ โดย ถือว่าเป็นเวลาแห่งการกลับใจ เป็นเวลาแห่งการทำความดีตอบสนองพระคุณของพระเยซูคริสต์ที่ยอมวายพระชนม์บน ไม้กางเขน การมอบชีวิตถวายแด่พระเยซู

เพื่อพี่น้องจะได้ ดำเนินชีวิตอย่างถูกต้องตามจิตตารมณ์ของเทศกาลมหาพรต ดังนั้นขอให้พี่น้องได้ปฏิบัติตามจิตตารมณ์ของพระศาสนจักรดังต่อไปนี้

1. ตามบัญญัติของพระเป็นเจ้า คริสตชนทุกคนต้องชดเชยใช้โทษบาปของตนตามวิธีธการของแต่ละคนและเพื่อการ ปฏิบัติร่วมกัน จึงได้กำหนดวันชดเชยใช้โทษบาปซึ่งคริสตชนจะได้สวดภาวนาปฏิบัติกิจเมตตาปราณี และความรักเป็นพิเศษ เสียสละตนเอง และทำหน้าที่ของตนอย่างซื่อสัตย์ (ม.1249)

2. ทุกวันศุกร์ตลอดปี และทุกวันในเทศกาลมหาพรต เป็นวันพลีกรรมในพระศาสนจักรทั่วไป (ม.1250)

3. ทุกวันศุกร์ตลอดปี ยกเว้นวันฉลองใหญ่ เป็นวันอดเนื้อหรืออดอาหารอื่นตามข้อกำหนดของสภาพระสังฆราช ฯ วันพุธรับเถ้าและวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์เป็นวันอดเนื้อและอดอาหาร (ม.1252)

4. คริสตชนทุกคนที่มีอายุตั้งแต่ 14 ปีบริบูรณ์ขึ้นไป ต้องอดเนื้อ คริสตชนทุกคนที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีบริบูรณ์ขึ้นไป จนถึง 59 ปีบริบูรณ์ ต้องอดอาหาร

เป็น หน้าที่ของผู้อภิบาลและบิดามารดาที่จะต้องอบรมผู้น้อยที่ยังไม่ต้องถือกฎ การอดเนื้อ และอดอาหารให้เข้าใจจิตตารมณ์ของการพลีกรรม (ม. 1252)

สำหรับประเทศไทย อาศัยอำนาจตามมาตรา 1253 ของกฎหมายพระศาสนจักร สภาพระสังฆราช ฯ จึงกำหนดวิธีการอดเนื้อและอดอาหารดังต่อไปนี้ผู้ที่ได้ ปฏิบัติอย่างใดอย่างหนึ่งตามกำหนดนี้ ถือว่าได้ถือตามกฎการอดเนื้อ คือ

1. อดเนื้อ

2. ปฏิบัติกิจศรัทธานอกเหนือไปจากที่เคยปฏิบัติ อาทิ เดินรูป 14 ภาค

   เฝ้าศีลมหาสนิท สวดสายประคำ ฯลฯ

3. ปฏิบัติกิจเมตตาปราณี เช่น ให้ทานคนจน เยี่ยมคนเจ็บป่วย ฯลฯ

4. งดเว้นอาหารหรือสิ่งที่เคยปฏิบัติเป็นประจำ อาทิ งดดื่มสุราและเบียร์ งดสูบบุหรี่

5. รู้จักอดออมและละเว้นความฟุ้งเฟื้อต่างๆ

การอดอาหาร

หมายถึงการรับประทานอาหารอิ่มเพียงมื้อเดียว

Credit http://www.catholic.or.th/spiritual/article/lent/le05.html